محرم امد..

امام ایستاده و خطبه ای کربلایی خواند: ..اما بعد میبینید که کار دنیا به کجا کشیده است! جهان تغییر یافته، منکر رو کرده است و معروف چهره پوشانده و از ان جز ته مانده ی طرفی، خرده نانی و یا چراگاهی کم مایه باقی نمانده است.

..زنهار! ایا نمیبینید حق را که بدان عمل نمی شود و باطل را که از ان نهی نمی گردد تا مومن به لقاء خدا مشتاق شود؟ پس اگر اینچنین است، من در مرگ جز سعادت نمی بینم و در زندگی با طالمان جز ملالت .مردم بندگان حلقه به گوش دنیا هستند و دین جز بر زبانشان نیست، ان را تا انجا پاس می دارند که معایش ایشان از قبل ان می رسد، اگر نه چون به بلا امتحان شوند، چه کم هستند دینداران!..

آه از رنجی که در این گفته نهفته است! و اما سر الاسرار این خطبه..در این عبارت است که [ لیرغت المومن فی لقاء الله] ،{ تا مومن به لقاء خدا مشتاق شود} یعنی دهر بر مراد سفلگان می چرخد تا تو در کشاکش بلا امتحان شوی و این ابتلائات نیز پیوسته می رسد تا رغبت تو در لقاء خدا افزون شود..

پس ای دل ، شتاب کن تا خود را به کربلا برسانیم!!..

می گویی: مگر سر امام عشق را بر نیزه ندیده ای و مگر بوی خون را نمی شنوی؟ کار از کار گذشته است.قرنهاست که کار از کار گذشته..

اما ای دل! نیک بنگر که زبان رمز چه رازی را با تو میگوید. کل ارض کربلا و کل یوم عاشورا..یعنی اگر چه قبله در کعبه اما "فاینما تولوا فثم وجه الله" ..یعنی هر جا که پیکر ضد پاره ی تو بر زمین افتد ، انجا کربلاست ، نه به اعتبار لفظ و استعاره، که در حقیقت!. و هر گاه که علم قیام تو بلند می شود عاشوراست، باز هم نه به اعتبار لفظ و استعاره.. و اگر ان قافله را قافله ی عشق خواندیم در سفر تاریخ، یعنی همین.

"لیرغب المومن فی لقاء الله"..عجب رازی در این رمز نهفته است .کربلا امیزه ی کرب است و بلا ..و بلا افق طلعت شمس اشتیاق است. ان تشنگی که کربلاییان کشیده اند ..تشنگی راز است و اگر کربلاییان تا اوج ان تشنگی که می دانی ترسند، چگونه جانشان سر چشمه ی رحیق مختوم بهشت شود؟ان شراب طهور که شنیده ای بهشتیان را می خورانند، میکده اش کربلاست و خراباتیاش این مستانند که اینچنین بی سر و دست و پا افتاده اند.ان شراب طهور را که شنیده ای، تنها تشنگان راز را می نوشانند و ساقی اش حسین است، حسین از دست یار می نوشد و ما از دست حسین.

الا یا ایها الساقی ادرکاسا وناولها

که عشق اسان نموند اول ولی افتاد مشکلها..

الرحیل..الرحیل ..یاران شتاب کنید!!

ای همسفر ، نیک بنگر که در کجایی؟! مباد که از سر غفلت ، این سفینه ی اجل را مامنی جاودان بینگاری و در این توهم از سفر اسمانی خویش غافل شوی!..

نیک بنگر! فرازسرت اسمان است و زیر پایت سفینه ای که در دیای حیرت به امان عشق رها شده است.این جاذبه ی عشق است که او را با عنان توکل به خورشید بسته است . خورشید نیز طواف شمسی دیگر است و ان شمس نیز در طواف شمسی دیگر و..و مه در طواف شمس و الشموس عشق، حسین بن علی..